Luksemburg – profil kraju

Początki hrabstwa luksemburskiego.

Zanim powstało hrabstwo, pierwszymi władcami tych ziem byli Rzymianie, którzy mieli bardzo duży wpływ na rozwój gospodarczy regionu. Pięć wieków później tereny te dostały się pod panowanie Franków. Największą spuścizną tamtych czasów jest wzrost znaczenia języków francuskiego i niemieckiego oraz pojawienie się nowej religii – chrześcijaństwa.

Luksemburg

Za powstanie hrabstwa luksemburskiego uznaje się rok 963, kiedy hrabia Zygfryd kupił niewiele znaczący zamek na skale. Zgodnie z dokumentami zamek ten nazywał się Lucilinburhuc. Właśnie od tej nazwy pochodzi nazwa całego państwa. Zygfryd nie był świadomy tego, że kilka pokoleń później będzie on uznawany za założyciela dynastii Luksemburgów. Prawie 200 lat później, hrabia Henryk IV Ślepy, utracił sporą część ziem na rzecz sąsiednich państw. Jego córka Ermezynda dzięki swoim zdolnościom politycznym oraz dwóm, kolejnym małżeństwom odzyskała utracone ziemie, a nawet udało jej się nieco powiększyć hrabstwo. Ermezynda została później przez historyków uznana za założycielkę państwa Luksemburg.

Luksemburg


Sukcesy i porażki

Jednym z największych sukcesów dynastii Luksemburgów jest zdobycie korony Niemiec. Udało się tego dokonać Henrykowi VII. Mimo iż rządził tylko pięć lat, zapewnił swojemu synowi Janowi tron czeski, a swoje córki powydawał za królów Francji i Węgier. Jan Luksemburski nie zdołał zdobyć niemieckiego tronu po swoim ojcu, ale udało mu się wypromować swojego syna Karola IV na tyle skutecznie, że w 1346 r. korona Niemiec wróciła w ręce Luksemburgów i mimo iż władcy niemieccy byli wybierani w drodze elekcji, to rób Luksemburgów nie oddał władzy przez prawie 100 lat.

Luksemburg

Karol IV był zdecydowanie najwybitniejszym władcą w historii Luksemburga. To za jego panowania wzrosło znaczenie Pragi, powstały Hradczany, a Most Karola został tak nazwany właśnie na cześć luksemburskiego władcy. Wtedy też hrabstwo zostało podniesione do rangi księstwa i zajmowało największą powierzchnię w całej swojej historii. Niestety, następca Karola IV, Wacław IV, który bardzo dużo zrobił dla Czechów, ma w Luksemburgu raczej złą opinię. Nie interesował się on zbytnio swoim księstwem. Po jakimś czasie, dla pieniędzy oddał je w zastaw. Ostatecznie Luksemburg trafił pod panowanie państwa Burgundzkiego, a następnie w wyniku małżeństwa Marii Burgundzkiej z Maksymilianem Austriackim, wylądował pod panowaniem Habsburgów. W XVII w. w wyniku wojen religijnych, wojny trzydziestoletniej, epidemii, głodu i innych nieszczęść, Luksemburg został podzielony, z czego najwięcej skorzystała Francja. Następne lata to powrót panowania austriackiego, a pod koniec XVIII w. zwrot w drugą stronę i władza znowu po stronie Francji.

Vianden

Po porażce Napoleona, na kongresie wiedeńskim zadecydowano o utworzeniu Wielkiego Księstwa Luksemburga, które miało być połączone unią personalną z Holandią. W 1830 r., w ramach rewolucji belgijskiej, Luksemburczycy zbuntowali się przeciwko władzy holenderskiej. Przez kilka lat księstwo było rządzone w zasadzie przez dwa państwa jednocześnie. Ostatecznie w 1839 r. dokonano rozbioru Luksemburga. W jego wyniku ponad połowa dystryktów została włączona w skład państwa belgijskiego. Pozostałe tereny Wielkiego Księstwa dalej były połączone unią z Holandią Powierzchnia kraju od tego czasu praktycznie nie zmieniła się aż do dzisiaj. Po latach rok 1839 został uznany symboliczny rok uzyskania niepodległości.

Vianden

Industrializacja i coraz większa rola w Europie

Kilka lat po symbolicznym uzyskaniu niepodległości w Luksemburgu odkryto złoża rudy żelaza. Zaczęto inwestować w kopalnie oraz w coraz gęstszą sieć kolei. Właśnie wydobycie rudy żelaza w ciągu kilkudziesięciu lat sprawiło, że Luksemburg stał się jedną z potęg gospodarczych Europy. Sielankę zniszczył wybuch I wojny światowej. Ponieważ ówczesna księżna miała niejasne kontakty z okupantem niemieckim, po zakończeniu wojny, pozycja polityczna księstwa była mocno nadszarpnięta. Szukając poprawy swojej ekonomicznej sytuacji w 1922 r. podpisali akt, na mocy którego utworzona została unia celna z Belgią. Unia ta została rozszerzona po II wojnie światowej o Holandię. Razem te trzy kraje utworzyły Beneluks.

Luksemburg

Powstanie Beneluksu miało olbrzymie znaczenie dla całej Europy. Przede wszystkim pokazało, że możliwe jest wybaczenie wcześniejszych krzywd i budowanie wspólnej potęgi. Największym jednak problemem tych trzech państw był niewielki rynek zbytu, jaki dla siebie nawzajem stanowiły. Bardzo źle przyjęto propozycję Roberta Schumana o powołaniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, w ramach której państwa członkowskie miały zrzec się praw do tego sektora gospodarki na rzecz zewnętrznego ciała zarządzającego. W przypadku Luksemburga, który całą swoją potęgę ekonomiczną opierał na przemyśle hutniczym, zakrawało to na prawdziwą katastrofę. Niestety, tak małe państwo nie miało wielkiego głosu i w zasadzie nie miało wyboru, musiało się zgodzić. W skład EWWiS oprócz państw Beneluksu, weszły jeszcze Francja, RFN i Włochy. Za siedzibę organizacji wybrano Luksemburg. Miała to być niejako nagroda za wyrażenie zgody i przystąpienie do Wspólnoty. Ten ruch przyczynił się w przyszłości do wzrostu znaczenia księstwa i napływu zagranicznego kapitału, doprowadzając do powstania jednego z największych centrów finansowych świata.

Luksemburg

Powołanie kolejnych organizacji takich jak Europejska Wspólnota Gospodarcza i Europejska Wspólnota Atomowa i plany utworzenia ich siedzib w Luksemburgu spotkały się z obawami o utratę tożsamości księstwa i swego rodzaju inwazję urzędników. Stąd decyzja o ulokowaniu wspomnianych siedzib w Brukseli. Integracja europejska otwarła księstwo na całkowicie nowe rynki. Okazało się to zbawienne w obliczu wyczerpujących się złóż rudy żelaza. Do dnia dzisiejszego Luksemburg jest zwolennikiem współpracy międzynarodowej i integracji europejskiej.

Luksemburg

Transformacja gospodarcza

Pogłębiający się kryzys w hutnictwie w latach 60. i 70. oraz wyczerpujące się złoża zmusiły rząd do reorganizacji gospodarki. W ciągu kilkunastu lat pracę w przemyśle hutniczym straciła ponad połowa zatrudnionych tam osób, zaczęto inwestować w nowe technologie pozwalające wydobywać żelazo efektywniej, ale, co równie ważne, wydobywano go coraz mniej. Różnego rodzaju dofinansowania, atrakcyjne podatki, utworzenie procesu przestrzegania tajemnicy bankowej oraz tańsze niż w Szwajcarii usługi finansowe, a przede wszystkim zapewnienie poczucia bezpieczeństwa i stabilnej sytuacji społecznej i politycznej sprawiły, że do Luksemburga zaczęły napływać zagraniczne firmy. Osoby, które straciły prace w hutnictwie musiały się przekwalifikować, po czym bez problemów były w stanie znaleźć nowe zajęcie w zupełnie innej branży.

Ten sukces transformacyjny sprawił, że kraj nie poddał się recesji i utrzymał bardzo wysoki poziom życia swoich mieszkańców. Ewenementem jest fakt, ze cała ta restrukturyzacja nie spotkała się z większymi protestami społeczeństwa.

Luksemburg

Język obcy

Tutaj niespodzianka. Językiem urzędowym jest język luksemburski! Oprócz niego w powszechnym użyciu są jeszcze francuski i niemiecki. Przy czym znacznie większy nacisk jest kładziony na ten pierwszy. Jadąc więc do Luksemburga możemy spokojnie założyć, że każdy perfekcyjnie będzie umiał język francuski. Z niemieckim też raczej problemów nie powinno być, ale trzeba pamiętać, że większość Luksemburczyków może nie mieć z nim styczności po opuszczeniu szkoły.

Luksemburg

Społeczeństwo

Luksemburg ze wszystkich krajów europejskich jest najbardziej otwarty na imigrantów. Reakcje ksenofobiczne są tam tak rzadkie, że każda partia polityczna chcąca dobrać się do władzy nie może przejawiać żadnych postaw rasistowskich, czy antyimigranckich. Taki partie nie są tutaj w stanie przekroczyć progu wyborczego.

Luksemburg

Jednym z większych problemów jest przyrost naturalny. Co prawda, oficjalnie jest on dodatni, ale to zasługa w większości ludności napływowej. Rdzennych Luksemburczyków jest coraz mniej, co w konsekwencji może doprowadzić do całkowitego zniknięcia tego narodu. Już teraz duża cześć małżeństw jest mieszana. Imigranci odpowiadają też za większe bezrobocie. Przez długi czas oscylowało ono w okolicach 2%, ale w ciągu ostatnich 20 lat wzrosło do 7%. Największą grupą imigrantów są Portugalczycy i to oni stanowią prawie połowę wszystkich osób pozostających bez pracy.

Luksemburg

System szkolnictwa jest bardzo trudny dla przybyszów z innych krajów. Konieczność nauczenia się trzech, a czasem nawet czterech (angielski lub łacina) języków jest dla wielu barierą nie do pokonania. Nauka języków w szkole stanowi 1/3 wszystkich zajęć. Warto jeszcze wspomnieć, że do połowy lat 90. Luksemburg nie miał żadnej uczelni wyższej. Chętni musieli kształcić się za granicą, co, jak nie trudno zgadnąć, było mało popularne, stąd osób z wyższym wykształceniem jest stosunkowo mało.

Luksemburg

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *